Leczenie Stomatologiczne. Rejestracja 7 dni w tygodniu
Saturday, 30 June 2012
Cytologia - najlepsza profilaktyka
Polki najczęściej dotykane są przez 3 nowotwory: pierwszym z nich jest rak piersi, drugim rak trzonu macicy ... http://p.ost.im/p/e3wkRx
Thursday, 28 June 2012
lek. stom. Danuta Pabian
Ukończyłam wydział Medycyny w Katowicach na Śląskim Uniwersytecie Medycznym a następnie specjalizację ze stomatologii w Zabrzu.
Posiadam wieloletnie doświadczenie zawodowe. Preferuję leczenie bez strachu i bólu, leczenie adaptacyjne dzieci w przyjaźni do stomatologii.
Stosuje się do nowoczesnej stomatologii zachowawczej z minimalnym usuwaniem zębów. Moja zawodowa pasja to leczenie bruksizmu oraz szerokie zastosowanie stomatologii kosmetycznej. Moje doświadczenie w zakresie chirurgii pozwala mi oceniać złożone przypadki. Ukończyłam szereg szkoleń poszerzających zakres moich kompetencji w tym między innym implantologiczne oraz inne.
Jestem osobą bardzo komunikatywna, uwielbiam rozmowy z pacjentami a zwłaszcza z dziećmi.
Zabiegi dla pacjentów wykonuję w znieczuleniu miejscowym lub w sedacji. Pracuję również w trybie emergency i nocnym (po godzinie 22:00)
Jeżeli chcesz umówić się do mnie na przegląd stomatologiczny lub na rozpoczęcie leczenia skontaktuj się z rejestracją kliniki.
Więcej o usługach medycznych w naszej Klinice znajdziesz w zakładce 'Usługi Medyczne'
Tuesday, 26 June 2012
Choroby związane z alergią pokarmową są coraz częstsze
Nasze dzieci chorują na alergie pokarmowe - to stanowisko naukowców
Małe dzieci coraz częściej mają alergię na mleko oraz jaja. Obserwują to lekarze pediatrzy na terenie całego świata ale przede wszystkim w Wielkiej Brytanii
Ponad 70 procent dzieci w wieku przedszkolnym ma alergię pokarmową, co jest ogromnym wzrostem w przeciągu ostatnich trzech lat. Co więcej - naukowcy odkryli również, że opiekunowie nie podają odpowiednich leków u ponad 70 procent małych alergików, co może potencjalnie wpływać na zdrowie chorych
Wyniki przeprowadzonych przez JHD jasno wskazują, że opiekunowie oraz rodzice małych dzieci muszą być bardziej czujni na to, na co może mieć alergie ich potomek. Również należy zwrócić szczególną uwagę na dobre i systematyczne leczenie małych dzieci
Badanie JDH objęło obserwacją 512 dzieci w wieku 3-15 miesięcy, przez około trzy lata.
Dokumentowane były wszystkie reakcje alergiczne na żywność.
W okresie tych 36 miesięcy, dzieci doświadczyły 1171 reakcji alergicznych na żywność.
Spośród 512 dzieci uczestniczących w badaniu, 145 (28 procent) nie miało żadnych reakcji alergicznych, 98 (19 procent) miało jedną reakcję, a 269 (53 procent) miało więcej niż jedną reakcję.
Nieco ponad 11 procent (134 przypadki) to dzieci, których reakcje były bardzo ciężkie i obejmowały takie objawy jak obrzęk gardła, trudności w oddychaniu, nagły spadek ciśnienia krwi, zawroty głowy i omdlenia.
Źródło: Biomedical
Wpis: Polski Pediatra w Manchesterze - Polska Prywatna Przychodnia
Friday, 22 June 2012
Metody leczenia chorób psychicznych
Metody leczenia
1. Czy choroby psychiczne są uleczalne?
Oczywiście tak, jednakże wyniki leczenia zależą w dużym stopniu od rodzaju choroby, od okresu w jakim zostało podjęte leczenie, a także od konsekwencji w jego prowadzeniu.
Dla przykładu, w schizofrenii, przy prawidłowo prowadzonym leczeniu aż 60% pacjentów osiąga poprawę stanu zdrowia umożliwiającą dobre funkcjonowanie społeczne i zawodowe. Dla 20-30% pacjentów schizofrenia kończy się na pierwszym, jedynym epizodzie.
O tym jak ważna jest konsekwentna terapia świadczy fakt, że u około 60-80% pacjentów, którzy zaniechali kontynuacji leczenia po ustąpieniu ostrego epizodu psychotycznego w ciągu roku dochodzi do nawrotu choroby. Należy pamiętać, że schizofrenia jest chorobą przewlekłą i osoby przez nią dotknięte są podatne na wystąpienie jej objawów w ciągu całego życia. Długoterminowe leczenie minimalizuje ryzyko nawrotów.
Rokowanie w przypadku innych chorób psychicznych jest jeszcze trudniejsze; ich przebieg bywa w każdym przypadku inny i w praktyce trudno jest rozstrzygnąć, czy uzyskana poprawa stanu zdrowia jest trwałym wyleczeniem, czy jedynie okresową poprawą przed kolejnym epizodem choroby. W każdym przypadku niezbędna jest ścisła współpraca z psychiatrą.
2. Na czym polega farmakologiczne leczenie chorób psychicznych?
Leczenie farmakologiczne, czyli podawanie leków jest najważniejszą metodą leczenia chorób psychicznych.
Podstawowe leki stosowane w ich leczeniu to tzw. neuroleptyki. Ich działanie polega na przywracaniu prawidłowej równowagi chemicznej mózgu. Podstawowym zadaniem neuroleptyków jest regulacja przemiany biochemicznej przekaźnika mózgowego - dopaminy. To właśnie nieprawidłowości w gospodarce dopaminą obarcza się odpowiedzialnością za występowanie psychozy.
Istnieje wiele preparatów stosowanych w leczeniu zaburzeń psychicznych, a ich bogactwo wynika z bardzo różnych reakcji na te leki. Dobór odpowiedniego leku dla konkretnego pacjenta jest podstawą powodzenia w leczeniu choroby. Niejednokrotnie lek musi być dobierany metodą prób i błędów. Nie można się zniechęcać, jeśli konkretny preparat nie okaże się skuteczny lub będzie miał uciążliwe skutki uboczne. Na pewno uda się dobrać lek, który spowoduje wycofanie się objawów choroby przy jednoczesnej dobrej tolerancji.
Poza neuroleptykami w leczeniu psychoz stosuje się również leki przeciwdepresyjne, leki uspokajające, a także leki stabilizujące nastrój.
3. Dlaczego czasem pacjenci nie chcą zażywać leków?
Zaniechanie pobierania leków jest podstawową przyczyną niepowodzeń w terapii zaburzeń psychicznych. Jest kilka powodów, dla których chorzy przestają przyjmować leki. Po pierwsze pacjenci często nie mają poczucia swojej choroby i nie wierzą, że muszą się leczyć. Po drugie, jeśli pacjent w psychozie czuł się subiektywnie źle, to po jej ustąpieniu dochodzi do wniosku, że już jest zdrowy i dalsze leczenie nie ma sensu. Po trzecie – pacjenci odstawiają leki ze względu na ich działania uboczne, które mogą być dla nich bardzo przykre.
4. Jakie objawy uboczne występują najczęściej podczas leczenia przeciwspychotycznego?
Najczęściej zgłaszanymi objawami ubocznymi, które są odczuwane przez pacjentów jako wyjątkowo uciążliwe, są objawy stłumienia funkcji poznawczych oraz tzw. objawy pozapiramidowe.
Pierwsze z nich polegają na pogorszeniu pamięci, koncentracji, senności, pogorszeniu refleksu, poczuciu stłumienia i osłabienia intelektu.
Objawy pozapiramidowe to sztywność mięśni, zubożenie mimiki, spowolnienie ruchowe, niepokój ruchowy, mimowolne skurcze mięśni i mimowolne ruchy.
Wystąpienie lub nieobecność objawów z tych dwóch grup najczęściej decydują o przerwaniu lub kontynuacji przyjmowania leków przez pacjenta, choć nie są to objawy jedyne. Z innych objawów należy wspomnieć o zaparciach, zmniejszeniu ostrości widzenia, nadwrażliwości na słońce, wysypkach skórnych, spadkach ciśnienia tętniczego, suchości w ustach lub nadmiernym ślinieniu się, zaburzeniach seksualnych i zaburzeniach miesiączkowania, jak również zwiększaniu masy ciała.
5. Czy leki stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych zawsze muszą powodować działania niepożądane?
Oczywiście nie. Zdecydowana większość objawów ubocznych wymienianych w ulotkach dołączonych do leków występuje sporadycznie. Inne mogą występować w nasileniu mało uciążliwym dla pacjenta.
Zawsze, nawet w przypadku wystąpienia niektórych działań ubocznych, pacjent i jego psychiatra podejmują decyzję, czy korzyści wynikające z przyjmowania leku przewyższają uciążliwość objawów ubocznych. Jeżeli ten bilans wypadnie negatywnie, możliwa jest zmiana leku. Nieraz zachodzi konieczność wypróbowania kilku leków zanim znajdzie się ten satysfakcjonujący dla obydwu stron. Wymaga to wiele cierpliwości i zaufania do psychiatry.
Rolą psychiatry jest również uświadomienie pacjentowi, że niektóre z niekorzystnych zjawisk psychicznych branych przez pacjenta za objawy uboczne działania leku, są objawami choroby. Dotyczy to np. uczucia osłabienia, braku energii, obniżenia nastroju, gorszej koncentracji i pamięci.
6. Czy istnieje idealny lek na choroby psychiczne?
Nie ma leków idealnych. Pomimo faktu pojawiania się coraz to nowych leków przeciwspychotycznych, czemu często towarzyszą prasowe komentarze o definitywnym rozwiązaniu problemu chorób psychicznych, ciągle używane są również leki znane od kilkudziesięciu lat. Dzieje się tak, dlatego, że schorzenia te są chorobami o bardzo indywidualnym przebiegu, zaś każdy pacjent odmiennie reaguje na leki. Zarówno skutek przeciwpsychotyczny jak i objawy uboczne wywoływane przez ten sam lek mogą być bardzo różne u różnych pacjentów.
Są oczywiście leki, których podstawowe działania uboczne są zdecydowanie mniejsze - są to tzw. neuroleptyki atypowe. Różnią się one od neuroleptyków klasycznych tym, że wywierają minimalny wpływ na układ pozapiramidowy i tym samym nie powodują najbardziej uciążliwych objawów ubocznych.
Inną istotną cechą neuroleptyków atypowych jest fakt, że działają również na objawy negatywne (ubytkowe) choroby psychicznej. Pacjenci przyjmujący te leki mają większą szansę na pełne ustąpienie objawów choroby (tzw. remisję). Dzięki zastosowaniu neuroleptyków atypowych nie występują objawy negatywne psychozy, dochodzi także do poprawy w zakresie tych objawów negatywnych, które już zdążyły się rozwinąć.
Obecnie neuroleptykami atypowymi leczona jest coraz większa grupa pacjentów. Dzięki temu mogą oni prawidłowo funkcjonować społecznie, rodzinnie i zawodowo.
7. Czy poza przyjmowaniem leków istnieją inne sposoby leczenia?
Największą szansę dla pacjenta stwarza połączenie podawania leków z psychoterapią, w której poprzez rozmowę pacjent uzyskuje wsparcie psychologiczne. Pomaga ona nie tylko pacjentom, ale także ich rodzinom, które z powodu choroby odczuwają głęboki dyskomfort psychiczny. Wsparcie to obejmuje edukację w objawach choroby, sposobach radzenia sobie z nimi, informację o możliwościach leczenia itp.
Zbiorową formą takiego wsparcia są grupy psychoedukacyjne, w ramach których pacjenci, ich rodziny i wszystkie zainteresowane osoby mogą dzielić się doświadczeniami w radzeniu sobie z chorobą. Poza własnymi doświadczeniami, uczestnicy grupy otrzymują również kompleksową i jasną informację na temat choroby.
Większość pacjentów wymaga rehabilitacji leczniczej, która pomoże im w powrocie do środowiska społecznego i rodzinnego, pomoże podjąć decyzje co do ich dalszego losu np. miejsca zamieszkania czy zmiany zawodu. Często pacjenci potrzebują przyuczenia do gospodarowania finansami, treningu umiejętności społecznych takich jak, np. zachowanie się w sytuacjach towarzyskich i zawodowych. Rehabilitacji służą również warsztaty terapii zajęciowej pozwalające na utrzymanie aktywności i inicjatywy.
Inną formą terapii przydatnej w chorobach psychicznych jest terapia rodzinna, w której uczestniczy cała rodzina - jako podstawowy układ, w którym żyje pacjent.
8. Jak długo leczy się choroby psychiczne?
Jest to zawsze sprawa indywidualna. Na przykład w schizofrenii i psychozach jej pokrewnych generalną zasadą jest przyjmowanie leku przez rok, dwa po ustąpieniu pierwszego epizodu psychotycznego. Po drugim epizodzie okres ten wynosi pięć lat, natomiast po kolejnych zaostrzeniach psychozy leczenie powinno być wieloletnie, nawet bezterminowe. Choroba afektywna dwubiegunowa wymaga intensywnego leczenia przeciwdepresyjnego lub przeciwmaniakalnego w zależności od fazy, zaś pomiędzy zaostrzeniami leczenia stabilizującego nastrój.
Psychozy reaktywne po wygaśnięciu czynnika wywołującego nie wymagają na ogół leczenia podtrzymującego po ustąpieniu objawów choroby.
9. Czy osoby, które leczą się psychiatrycznie mogą „normalnie” funkcjonować w społeczeństwie?
Oczywiście, tak. Zważywszy na rozpowszechnienie chorób psychicznych możemy być pewni, że wiele osób, z którymi stykamy się w codziennym życiu, leczy się z powodu zaburzeń psychicznych. Skoro nie zauważamy ich odmienności, to znaczy, że nie różnią się oni od ludzi zdrowych. Większość chorób psychicznych, nawet nie leczonych, charakteryzuje się zaostrzeniami przedzielonymi okresami poprawy, podczas której funkcjonowanie tych osób jest zupełnie „normalne”. Aktualnie leczenie psychiatryczne pozwala na długotrwałe ustąpienie objawów – remisję, czyli poprawę stanu psychicznego, a nierzadko ogranicza chorobę do jednego epizodu psychotycznego. Nie ma żadnych przeszkód by osoba, u której terapia przebiega pomyślnie, pełniła z powodzeniem wszystkie role rodzinne i społeczne.
Źródło: Odnaleźć Siebie
Wpis: Polski Psychiatra w Manchesterze - Polska Prywatna Przychodnia Manchester Eccles
Problemy z ósemkami... stomatologu! Zostawiać czy usuwać?
6, 7 miliona zębów mądrości jest niepotrzebnie usuwanych każdego roku – podają amerykańscy naukowcy. Zęby mądrości pojawiają się już w wieku 16-20 lat, czyli w okresie, w którym jak żartują dentyści – stajemy się mądrzejsi. I chociaż zęby te nie mają wpływu na inteligencję, wpływają na pracę jamy ustnej.
Ósemki - usuwać czy zostawiać?
– Zęby te, mimo iż stwarzają sporo problemów, wciąż spełniają ważną rolę. Do ich głównych zadań należy dokładne przeżuwanie i rozdrabnianie pokarmu. Właściwa ich higiena, a także leczenie może uchronić nas przed koniecznością usuwania. Z drugiej strony ich brak, chociaż zmniejsza powierzchnie żujące, nie powoduje problemów w funkcjonowaniu jamy ustnej. Coraz częściej także spotykamy się z przypadkami, w których zęby mądrości po prostu nie wyrosły
Bez zęba mądrości nie zgłupiejesz
I faktycznie, jak podaje portal Dentysta.eu, aż u 30-35 proc. dorosłych Polaków nie wykształciły się zęby mądrości. Ci, którzy jednak zostali obdarowani przez naturę dodatkowymi zębami, zdaniem dentystów, nie powinni zbyt pochopnie decydować się na ich usunięcie. Powód? Sam zabieg należy do najbardziej skomplikowanych w chirurgii stomatologicznej.
– Zabieg trwa około 30 minut i powinien być wykonany przez chirurga stomatologicznego lub chirurga szczękowo-twarzowego. Przeprowadza się go w znieczuleniu miejscowym lub w narkozie. Po usunięciu zęba zaszywamy zębodół – mówi lek. dent. Maciej Nowiński, chirurg z Prodenty.
Za mało miejsca na ósemki?
Problemy z ósemkami spowodowane są zazwyczaj zbyt małą ilością miejsca w szczęce. Zęby mądrości były niezbędne człowiekowi pierwotnemu. Służyły mu do gryzienia i przeżuwania twardych, surowych pokarmów, jednakże budowa jego szczęki i proporcje między częścią mózgową i twarzową znacznie się różniły od tych, które występują u współczesnego człowieka i 32 zęby bez trudu mieściły się w jego szerokiej szczęce.
Obecnie nie dość, że szczęka jest o wiele mniejsza to często też sama jej kość jest zbudowana nieprawidłowo. Na ratunek przychodzi jednak medycyna i tę nieprawidłowość można skorygować przy pomocy aparatu ortodontycznego, a dodatkowo wyrównać położenie innych zębów.
Kiedy zatem konieczna jest ekstrakcja ósemek? – Ósemki usuwamy zazwyczaj wtedy, gdy występują problemy z dziąsłami, a ząb nie może się przebić lub też dziąsło przykrywa część korony zęba. Wklinowanie, czyli inaczej uwięźnięcie zęba zazwyczaj skutkuje bolesnym obrzękiem, nieraz na dziąśle tworzą się torbiele i jest to wskazanie do ekstrakcji. Inne wskazanie to zaawansowana próchnica, a trzeba pamiętać, że do tamtych zębów trudniej dotrzeć szczoteczką czy nitką dentystyczną, w związku z tym trudniej utrzymać higienę, często występują tam stany zapalne – mówi dr Nowak.
W sytuacji, gdy chcemy się poddać leczeniu ortodontycznemu lub protetycznemu, a lekarz stwierdzi, że z powodu obecności ósemek nie jest w stanie dokładnie dopasować nam aparatu lub protezy, może także zalecić ekstrakcję zębów mądrości. Sam zabieg jest dość powszechny w stomatologii.
– W naszym gabinecie praktycznie codziennie usuwamy zatrzymane ósemki, które u pacjentów powodują wiele problemów. Dla doświadczonego stomatologa lub chirurga szczękowego, przeprowadzenie takiego zabiegu jest już rutyną. Nie powinien usuwać ósemek niedoświadczony lekarz, bo mogą się pojawić problemy – tłumaczy dr Nowiński.
Nie usuwaj prewencyjnie
Zęby mądrości są połączone z ośrodkowym układem nerwowym poprzez nerw trójdzielny, co wyjaśnia dlaczego pacjenci bardzo często doświadczają bólu głowy i twarzy po usunięciu ósemek. Jak podaje American Journal of Public Health Aż 70 proc. ósemek jest dziś usuwanych zupełnie bez powodu.
– Nie ma potrzeby, żeby usuwać zdrowy ząb. Uwagę powinniśmy natomiast zwracać na zęby przylegające do ósemek, często to właśnie one są źródłem bólu, który promieniuje na ząb mądrości. Nie usuwajmy ósemek pochopnie – tłumaczy lek. stom. Bartosz Nowak.
Właśnie z uwagi na trudności w prawidłowym utrzymaniu higieny, stomatolodzy jeszcze nie tak dawno temu prewencyjnie zalecali usunięcie zębów mądrości. Jednak biorąc pod uwagę ryzyko powikłań po zabiegu, coraz więcej dentystów radzi zostawiać ósemki jeśli tylko nie powodują problemów. Po zabiegu bowiem może pojawić się opuchlizna, ból i krwawienie, w przypadku natomiast nieumiejętnie przeprowadzonego zabiegu może dojść do uszkodzenia nerwu.
– Pamiętajmy, że ewentualną decyzję o usunięcie zębów mądrości podejmuje stomatolog na podstawie zdjęcia RTG. Ze względu na to, że zęby usuwane w wieku poniżej 20. roku życia mają mniej wykształconych korzeni i zabieg taki wiąże się z mniejszą częstością powikłań, zaleca się, by u osób od 16. do 19. roku życia sprawdzić, czy zęby te nie wymagają usunięcia – radzi stomatolog i uspokaja, że ekstrakcja nie ma wpływu na zgryz ani zdrowie jamy ustnej w przyszłości.
Źródło: Biomedical
Wpis: Polski Dentysta w Manchesterze - Polska Prywatna Przychodnia w Anglii na Eccles
Choroby psychiczne i przyczyny ich występowania
Choroby psychiczne
1. Jakie choroby psychiczne występują najczęściej?
Wśród pacjentów zgłaszających się do gabinetów psychiatrycznych zdecydowanie przeważają osoby z problemami lękowymi i depresyjnymi, potocznie nazywanymi nerwicowymi.
Spośród chorób psychicznych, których dotyczy ten poradnik, największą grupę stanowią pacjenci cierpiący z powodu schizofrenii (ok. 1% populacji choruje na psychozę tego typu).
Coraz więcej jest pacjentów cierpiących z powodu chorób psychicznych spowodowanych zmianami degeneracyjnymi mózgu, takimi jak otępienie typowe dla choroby Alzheimera.
2. Jak wielu osób dotyczą choroby psychiczne?
Nie można udzielić precyzyjnej odpowiedzi na to pytanie, gdyż nie wszystkie zaburzenia psychiczne są diagnozowane. Ocenia się, że np. w przypadku zaburzeń depresyjnych zachodzi zjawpisko „wierzchołka góry lodowej”. Polega ono na tym, że tyko około 20-30% przypadków zachorowań jest wykrywanych przez służbę zdrowia, tak więc zdecydowana większość nigdy nie jest diagnozowana ani leczona.
W przypadku schizofrenii odsetek cierpiących na nią osób jest dość stały, szacowany na 1% populacji, a więc łatwo wyliczyć, że w Polsce około 400 tysięcy osób choruje na tę chorobę.
Przyczyny chorób psychicznych
1. Czy choroby psychiczne są dziedziczne?
Choroby psychiczne nie są dziedziczone, chociaż wiele osób się tego obawia. Nie dysponujemy wyczerpującą wiedza na temat genetyki wszystkich chorób psychicznych. Mówi się jedynie o dziedziczeniu pewnych predyspozycji do reakcji na stres w pewien określony sposób. W przypadku schizofrenii, istnieje większe ryzyko zachorowania w rodzinie, w której choroba ta już istnieje. Ryzyko to oceniane jest na 5 – 15-krotnie większe niż w populacji ogólnej. Podobne ryzyko zachorowania u bliźniaka jednojajowego osoby chorej wynosi 48%. Podobne ryzyko występuje w przypadku dziecka obydwojga chorych rodziców - 46%, natomiast gdy jedno z rodziców jest chore wynosi ono tylko 17%.
2. Jakie czynniki poza genetycznymi mogą powodować choroby psychiczne?
Przyczyny występowania chorób psychicznych nie są do końca wyjaśnione. Ich poszukiwanie i badanie ciągle jest przedmiotem zainteresowania naukowców. Niewątpliwie należy brać pod uwagę wiele czynników. Wśród nich można wyróżnić czynniki biologiczne i środowiskowe.
1. Czynniki biologiczne - obejmują odmienności w budowie lub funkcjonowaniu mózgu osób chorych. Odmienności te mogą być wrodzone, ale bierze się również pod uwagę zaburzenia w funkcjonowaniu mózgu wywołane przez wirusy. Odmienność może polegać na nieprawidłowej budowie anatomicznej mózgu, lub zaburzeniach biochemicznych – nieprawidłowym przekazywaniu sygnałów pomiędzy komórkami mózgu.
2. Czynniki środowiskowe - obejmują całość oddziaływań na człowieka ze strony środowiska, w którym żyje. W poszukiwaniu przyczyn chorób psychicznych bierze się pod uwagę negatywne wydarzenia życiowe, patologiczne stosunki rodzinne, nieprawidłową sytuację społeczną w szerszym niż rodzina otoczeniu.
3. Czy zwiększona podatność na stres może przyczyniać się do powstania choroby psychicznej?
Wiele wskazuje na to, że stres może odgrywać pewną rolę w powstawaniu choroby psychicznej. Poza psychozami reaktywnymi, które już z definicji są chorobami powstającymi w reakcji na działający stres, stres uznaje się za czynnik sprzyjający ujawnieniu się choroby psychicznej. W schizofrenii stres uznawany jest za jeden z czynników, który np. u osoby obciążonej rodzinnie tą chorobą, może spowodować wystąpienie objawów psychozy.
Źródło: Odnaleźć Siebie
Wpis: Polski Psychiatra w Manchesterze - Polska Prywatna Przychodnia Manchester Eccles
Wednesday, 20 June 2012
Próchnica zębów u dzieci i niemowląt
Używanie butelki ze smoczkiem może prowadzić do rozwoju próchnicy, pokazują najnowsze badania amerykańskich naukowców z Centrum Zwalczania i Zapobiegania Chorób. Testy dowodzą, że dwoje z pięciorga dzieci w wieku przedszkolnym, ma co najmniej jeden ząb z próchnicą.
- Wielu rodziców podaje dzieciom, w butelkach ze smoczkiem, napoje bogate w cukier, takie jak soczki owocowe i mleko. Cukier w nich zawarty stanowi pożywkę dla rozwoju bakterii, które później powodują powstawanie próchnicy u dzieci - tłumaczy stomatolog. Dziecko jest narażone na próchnicę praktycznie od początku swojego życia. Biorąc pod uwagę ilość bakterii obecnych w jamie ustnej naszej pociechy, nawet wyżynające się zęby są narażone na osłabienie szkliwa.
Walka z próchnica u małych dzieci jest dużo prostsza, niż u dorosłych. Zdaniem lekarzy, stosując kilka prostych zasad, można uniknąć dalszych problemów z zębami. Rodzice powinni pamiętać o:
- częstym myciu smoczka
- zastąpieniu słodkich napojów wodą lub niesłodzonymi herbatkami
Słodkie napoje to nie jedyny problem. Często zdarza się, że opiekunowie przypadkowo np. oblizując smoczek czy całując dziecko prosto w usta, przenoszą bakterie wywołujące próchnicę. Dzielenie z dzieckiem tego samego naczynia - szklanki lub sztućców- zwiększa ryzyko wystąpienia w przyszłości próchnicy.
Zęby mleczne są mniej zmineralizowane niż stałe, a próchnica rozwija się na nich dużo szybciej. Nie leczona może skutkować usunięciem zęba i wzrostem ryzyka pojawienia się próchnicy w dorosłym życiu. Ubytki bardzo często są przyczyną bólu, obrzęku, a czasem mogą zaostrzyć przebieg niektórych chorób jak cukrzyca czy choroby serca. Zniszczone próchnicą zęby prowadzą do obumierania miazgi zęba oraz stanów zapalnych. Te ostatnie wpływają bardzo niekorzystnie na rozwijające się u dziecka zęby stałe, prowadzą do nieprawidłowego rozwoju szczęki oraz wystąpienia niektórych wad zębowo-zgryzowych.
Źródło: gazeta.pl
Wpis: Polska Prywatna Przychodnia Manchester - Polscy Lekarze Specjaliści
Próchnica niszczy zęby u coraz młodszych dzieci.
Próchnica to problem u coraz młodszych dzieci. Problemy z zębami pojawiają się już u tych niespełna rocznych, którym dopiero wyżynają się pierwsze zęby.
- Wielu rodziców podaje dzieciom, w butelkach ze smoczkiem, napoje bogate w cukier, takie jak soczki owocowe i mleko. Cukier w nich zawarty stanowi pożywkę dla rozwoju bakterii, które później powodują powstawanie próchnicy u dzieci - tłumaczy stomatolog. Dziecko jest narażone na próchnicę praktycznie od początku swojego życia. Biorąc pod uwagę ilość bakterii obecnych w jamie ustnej naszej pociechy, nawet wyżynające się zęby są narażone na osłabienie szkliwa.
Jak walczyć z próchnicą?
Walka z próchnica u małych dzieci jest dużo prostsza, niż u dorosłych. Zdaniem lekarzy, stosując kilka prostych zasad, można uniknąć dalszych problemów z zębami. Rodzice powinni pamiętać o:
- częstym myciu smoczka
- zastąpieniu słodkich napojów wodą lub niesłodzonymi herbatkami
Słodkie napoje to nie jedyny problem. Często zdarza się, że opiekunowie przypadkowo np. oblizując smoczek czy całując dziecko prosto w usta, przenoszą bakterie wywołujące próchnicę. Dzielenie z dzieckiem tego samego naczynia - szklanki lub sztućców- zwiększa ryzyko wystąpienia w przyszłości próchnicy.
Zęby mleczne są mniej zmineralizowane niż stałe, a próchnica rozwija się na nich dużo szybciej. Nie leczona może skutkować usunięciem zęba i wzrostem ryzyka pojawienia się próchnicy w dorosłym życiu. Ubytki bardzo często są przyczyną bólu, obrzęku, a czasem mogą zaostrzyć przebieg niektórych chorób jak cukrzyca czy choroby serca. Zniszczone próchnicą zęby prowadzą do obumierania miazgi zęba oraz stanów zapalnych. Te ostatnie wpływają bardzo niekorzystnie na rozwijające się u dziecka zęby stałe, prowadzą do nieprawidłowego rozwoju szczęki oraz wystąpienia niektórych wad zębowo-zgryzowych.
Źródło: gazeta.pl
Wpis: Polska Prywatna Przychodnia Manchester - Polscy Lekarze Specjaliści
Subscribe to:
Posts (Atom)