Guzek tarczycy – czy to może być rak?

Wykrycie guzka tarczycy nie jest jednoznaczne z rozpoznaniem nowotworu. Jakie badania należy wykonać, aby wykluczyć raka? Jakie cechy przemawiają za złośliwym charakterem guzka tarczycy?

Guzek tarczycy – czy to może być rak? Wykrycie guzka tarczycy nie jest jednoznaczne z rozpoznaniem nowotworu. Jakie badania należy wykonać, aby wykluczyć raka? Jakie cechy przemawiają za złośliwym charakterem guzka tarczycy? Jak diagnozuje się guzek tarczycy? Jeśli wyczujemy na szyi w okolicy tarczycy niepokojącą nas zmianę, powinniśmy zgłosić się do lekarza. Jeśli lekarz potwierdzi, że jest to guzek tarczycy, kolejnym etapem diagnostycznym jest wykonanie badania USG. W następnej kolejności wykonuje się biopsję tarczycy oraz oznaczenia hormonów (TSH, hormony tarczycy). Biopsja konieczna będzie także wtedy, gdy w USG tarczycy (wykonywanym np. w trakcie diagnostyki zaburzeń hormonalnych) lekarz stwierdzi obecność guzków o średnicy powyżej jednego centymetra (których nie wyczuł wcześniej dotykiem). Jeśli natomiast w USG uwidocznione zostaną mniejsze zmiany, które nie budzą zastrzeżeń badającego lekarza, nie ma potrzeby prowadzenia dalszej diagnostyki ani podejmowania leczenia. Co zrobić ze zmianami poniżej jednego centymetra? Nigdy nie ma pewności, że zmiany poniżej jednego centymetra, dla których nie przeprowadza się dalszej diagnostyki, nie są zmianami nowotworowymi. Wziąć należy jednak pod uwagę fakt, że zmiany w USG tarczycy wykrywane są u ponad połowy zdrowych osób. Dlatego też prawdopodobieństwo, że kilkumilimetrowa zmiana wykryta w badaniu USG, która nie budzi podejrzeń lekarza, będzie nowotworem złośliwym jest minimalne. Guzki tarczycy są wykrywane badaniem USG u dużego odsetka zdrowych osób, dlatego nie ma powodów nadmiernie się zamartwiać, gdy w opisie badania znajdzie się o nich wzmianka. Oczywiście może zdarzyć się tak, że początkowo mała zmiana zacznie rosnąć. Dlatego też po roku od stwierdzenia w tarczycy guzka (guzków) wykonuje się kontrolne badanie USG. Ocenia się w nim wielkość zmiany, progresję wzrostową i na podstawie tych danych podejmuje się decyzję o ewentualnej dalszej diagnostyce. Kiedy guzek tarczycy budzi szczególny niepokój? Istnieją jednak okoliczności, w których ze strony lekarza musi być zachowana szczególna ostrożność. Nawet małe zmiany w miąższu tarczycy powinny być wskazaniem do dalszej diagnostyki, jeżeli stwierdzi się cechy zwiększające prawdopodobieństwo ich złośliwego charakteru. Sytuacje zwiększające ryzyko wystąpienia złośliwego guzka tarczycy: * występowanie raka tarczycy w rodzinie, * wcześniejsze napromienianie okolicy szyi (np. u osób leczonych napromienianiem z powodu innego nowotworu), * powiększenie węzłów chłonnych szyjnych, * chrypka towarzysząca obecności guzka, * wiek pacjenta: < 18 lat, > 60 lat, * szybki wzrost (powiększanie się) guzka, * płeć męska, * Niepokojący lekarza wygląd guzka w USG Autor: Małgorzata Waszkiewicz

Wpis: Polskie Centrum Medyczne w Manchesterze na Eccles - Polska Klinika

Jak ochronić się przed krztuścem?

Ostatnio coraz częściej pojawiają się doniesienia prasowe na temat krztuśca. Media informują o wzroście zachorowań na tę chorobę. Dowiedz się, co to za choroba, jak się objawia i jak się przed nią uchronić. Sprawdź, jaki jest schemat szczepień przeciwko krztuścowi oraz na czym polega strategia kokonowa.

Krztusiec, zwany potocznie kokluszem, jest chorobą układu oddechowego wywoływaną przez bakterię nazywaną pałeczką krztuśca (Bordetella pertussis). Choroba ta szybko się rozprzestrzenia, dlatego ryzyko zachorowania osób, które miały styczność z chorym (rodzina, dzieci w przedszkolu, szkole, personel medyczny) jest bardzo wysokie. Powszechnie uważa się, że jest to choroba wieku dziecięcego, jednak jest też rozpoznawana u dorosłych. Do typowych objawów krztuśca zalicza się męczący kaszel, trwający co najmniej 2 tygodnie. Choroba ta bywa szczególnie niebezpieczna w grupie najmłodszych dzieci, zwłaszcza u niemowląt, i może wywołać u nich napadowe zaburzenia oddychania, a nawet bezdech. Powikłaniem tej choroby jest również encefalopatia (ciężkie uszkodzenie mózgu). Pediatria i Laryngologia Dzieci i Dorosłych Podstawową formą zapobiegania zachorowaniom na krztusiec są szczepienia ochronne. Dzięki nim istotnie zmniejszyła się zapadalność i umieralność w przebiegu krztuśca. W Polsce obowiązkowe szczepienia przeciwko krztuścowi u niemowląt i małych dzieci wprowadzono już w latach 60. XX wieku. Ich wynikiem był stukrotny spadek zapadalności na tę chorobę w latach lat 80. XX w. Jednak w latach 90. ubiegłego wieku odnotowano wzrost zachorowań u młodzieży i dorosłych. W 2012 roku zarejestrowano 4683 przypadki zachorowań na krztusiec, a rok wcześniej, w 2011, 1669 przypadków. Szczepienia ochronne przeciwko krztuścowi Zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych obowiązującym w Polsce, szczepienie podstawowe przeciwko krztuścowi składa się z 4 dawek szczepienia. Wykonuje się je w następującym schemacie: pierwszą dawkę dziecko otrzymuje w 2. miesiącu życia, drugą w 3.-4. miesiącu życia, trzecią w 5.-6. miesiącu życia, a czwartą między 16. a 18. miesiącem życia. Szczepienie przypominające jest wykonywane w 6. roku życia (komponent bezkomórkowy). W ramach profilaktyki krztuśca, u dzieci starszych, młodzieży i dorosłych w Programie Szczepień Ochronnych zalecane są szczepienia dawką przypominającą szczepionki przeciw błonicy, tężcowi i krztuścowi ze zmniejszoną zawartością komponentów błoniczego i krztuścowego. Profilaktyka tej choroby w tej grupie wiekowej jest istotna, ponieważ zachorowania wśród młodzieży i dorosłych mają istotny wpływ na przenoszenie zakażenia na niemowlęta i noworodki, zagrożone ciężkim przebiegiem krztuśca. Ponadto badania wskazują, że po około 5-12 latach zanika odporność nabyta w wyniku szczepienia lub przechorowania krztuśca. Według Programu Szczepień Ochronnych 2013, szczepienie przeciw błonicy, tężcowi i krztuścowi ze zmniejszoną zawartością komponentów błoniczego i krztuścowego jest zalecane między innymi jako dawka przypominająca w 14. lub w 19. roku życia. Strategia kokonowa – profilaktyka krztuśca Celem wprowadzenia dawek przypominających szczepienia przeciwko krztuścowi dla młodzieży i dorosłych (szczepionkami przeciw błonicy, tężcowi i krztuścowi ze zmniejszona zawartością komponentów błoniczego i krztuścowego) jest zredukowanie liczby zachorowań na krztusiec przede wszystkim w grupie:

• dzieci starszych i dorosłych,
• noworodków i niemowlaków (pośrednio),
• personelu medycznego, a pośrednio również u ich podopiecznych,
• personelu instytucji edukacyjnych (żłobków, przedszkoli, szkół, domów dziecka),
• rodziców, którzy spodziewają się potomstwa (obojgu; kobietom na etapie planowania ciąży i od razu po porodzie),
• dziadkom i starszemu rodzeństwu,
• osobom, które w niedługiej perspektywie będą miały kontakt z noworodkiem lub niemowlęciem.

Tego typu działania nazywane są strategią kokonową (pośrednia ochrona chorych dzieci przed zakażeniem) i mają epidemiologiczne uzasadnienie, gdyż niezaszczepione noworodki oraz nieszczepione lub niekompletnie zaszczepione niemowlęta nie są objęte ochroną przed zakażeniem tą chorobą. W 30-60 proc. przypadków, źródłem zakażenia niemowląt hospitalizowanych z rozpoznaniem krztuśca są osoby z najbliższego otoczenia dziecka. Strategię kokonową stosuje się nie tylko w przypadku profilaktyki krztuśca. Swoje zastosowanie odnajduje również w przypadku innych szczepień ochronnych. Źródło: materiały przesłane przez Marketing & Communications Consultants/ mk

Wpis: Polski Lekarz Pediatra Manchester i Glasgow - tel. 07955 280 690

Znajdź laryngologa dla siebie lub dla dziecka

Masz problemy w uchem, nosem, gardłem, przełykiem, szyją? Cierpisz w powodu dolegliwości związanych z zatokami przynosowymi, krtanią? Masz zaburzenia słuchu, równowagi, węchu lub smaku? Potrzebujesz pomocy laryngologa. Do twojej dyspozycji mamy lekarza specjalistę z ponad 20 letnim doświadczeniem nie tylko w zakresie diagnostyki jak również w sprawach związanych z zabiegami i operacjami laryngologicznymi zarówno dorosłych jak i dzieci.

Więcej na temat laryngologii możesz przeczytać w opisie naszych usług medycznych

LARYNGOLOG / PEDIATRA / INTERNISTA / CHIRURG

lekarz medycyny (m.d.) Barbara Leśniewicz

Witam Państwa, jestem lekarzem specjalistą z ponad 20letnim doświadczeniem zawodowym. Jestem absolwentką Uniwersytetu Medycznego w Warszawie. Po ukończeniu Uniwersytetu Medycznego rozpoczęłam pracę jako lekarz laryngolog na oddziale Akademickiego Szpitala w Warszawie. Od 1993 roku rozpoczęłam prace w Brytyjskiej służbie zdrowia. Obecnie pracuję w Manchester Children`s University Hospitals Trust. Na bieżąco podnoszę swoje kwalifikacje wykonując uczestnicząc w szeregu szkoleń, zjazdów oraz sympozjów. W swojej pracy posługuję się wieloma językami: polskim, francuskim, angielskim, włoskim oraz rosyjskim Jestem specjalistą w zakresie diagnostyki i leczenia w tym również operacyjnego, chorób nosa, uszu, jamy ustnej, gardła i krtani zarówno u dzieci jak i osób dorosłych. Jako uprawniony specjalista przygotowuję dokumenty dla szkół, lekarzy rodzinnych GP – referuję pacjentów, mogę skierować na badania laboratoryjne. Jestem uprawniona do wystawiania recept oraz zwolnień lekarskich. Jeżeli masz jakieś pytania możesz zawsze skontaktować się za mną w Polskiej Prywatnej Przychodni w Manchesterze na Eccles dzwoniąc pod jeden z tych numerów: 0161 707 1983, 0 844 209 2149 lub 079 55 280 690  

telefonicznie: 0 161 707 1983

emailem: rejestracja

...lub wypełnij nasz formularz zgłoszeniowy:

WYPEŁNIJ FORMULARZ

Co to jest ciąża obumarła?

Jaka jest różnica między poronieniem a ciążą obumarłą?

Poronienie oznacza ukończenie ciąży przed 22. tygodniem jej trwania i jest niezależne od kobiety.

Ciąża obumarła jest jedną z forma poronienia.

W przypadku poronienia płód obumiera w jamie macicy lub podczas wydalania z jej jamy. Krwawienie lub ból mogą występować, ale objawy mogą też być niespecyficzne. Leczenie polega na oczyszczeniu jamy macicy i opiece nad kobietą. Czym różni się ciąża obumarła od poronienia? plod dziecka Ciąża obumarła natomiast jest obumarciem zarodka w łonie kobiety, który nie został z niej wydalony. W nomenklaturze medycznej nazywa się także missed abortion. Kobieta nie może rozpoznać tego stanu, jeśli zarodek jest mały - w przypadku większej ciąży przestaje czuć ruchy płodu oraz powiększanie obwodu brzucha. Krwawienie i ból oraz rozwieranie ujścia zewnętrznego szyjki macicy mogą tego stanu nie dotyczyć. Rozpoznanie ustala się na podstawie co najmniej dwóch badań usg wykluczających obecność tętna płodu oraz badaniu poziomu hormonów ciążowych. Leczenie ciąży obumarłej Leczenie polega przede wszystkim na opróżnieniu w jak najszybszym czasie jamy macicy. Podaje się leki, a pozostałości usuwa się zabiegowo. Jest to zabieg wykonywany w znieczuleniu ogólnym. W przypadku dużej ciąży wywołuje się poród lub proponuje rozwiązanie cięciem cesarskim. Obawa dotyczy powikłań, które mogą się rozwinąć - głównie natury hematologicznej. Bolesna strata Obumarcie ciąży dla kobiety jest zjawiskiem bardzo trudnym ze strony psychologicznej. Otóż nie zdając sobie sprawy, że straciła dziecko, nosiła je w łonie jeszcze przez wiele dni. Każdego dnia myślała o nim mimo, że jego już nie było. Pojawiają się pytania czy mogła coś zrobić, żeby tak się nie stało. W takich przypadkach najlepiej jest szukać wsparcia wśród bliskich, grup pomocy czy psychologów. Autor: lek. Ewa Prokop Źródło: wieszjak.pl

Wpis: Polski Ginekolog Manchester - tel. 0161 707 1983

Jeżeli potrzebujesz porady psychologa, lub konsultacji z lekarzem ginekologiem w sprawie problemów z ciążą możesz umówić się na spotkanie z polskimi specjalistami w Polskiej Prywatnej Przychodni w Manchesterze lub w Glasgow. Kontakt z rejestracją przez 7 dni w tygodniu od 8:00 do 22:00 pod numerami telefonów: 07955 280 690, 0844 209 2149, 0161 707 1983

Czym jest nerka ruchoma?

Nerka ruchoma to inaczej nerka opadnięta.

Jest to schorzenie, które występuje stosunkowo rzadko i dotyka częściej kobiet o szczupłej budowie ciała.

Jakie objawy towarzyszą schorzeniu nerki ruchomej? Kiedy konieczna jest operacja nerki ruchomej?

Czym jest nerka ruchoma? Badania ultrasonograficzne Manchester Nerka ruchoma (inaczej opadnięta) to dolegliwość związana z nadmiernym obsunięciem się nerki. Rozwija się najczęściej po dwudziestym roku życia. Dolegliwości występują głównie w pozycji stojącej. Schorzenie to zwykle dotyka prawej nerki, ponieważ jest ona obciążona wagą wątroby – nerka lewa jest znacznie silniej umocowana. U kobiet za nerkę ruchomą uznaje się opadnięcie nerki w pozycji stojącej o ponad 2.0 kręgi, u mężczyzn o 1.5 kręgu. Jakie są główne przyczyny pojawienia się nerki ruchomej? Są to:

• nagła utrata wagi,
• zbyt niska masa ciała,
• zaburzenia rozwoju tkanki łącznej,
• wykonywanie ciężkiej pracy w pozycji stojącej,
• liczne porody, na skutek których dochodzi do zwiotczenia powłok brzusznych i obniżenia ciśnienia śródbrzusznego,
• zaburzenia układu powięziowego odpowiedzialnego za podtrzymanie nerki w odpowiedniej pozycji.

Jakie są objawy nerki ruchomej? Występowanie objawów nerki ruchomej jest znikome. Tylko nieliczni pacjenci skarżą się na bóle w okolicy lędźwiowej i krzyżowej, głównie podczas wykonywania pracy fizycznej w pozycji stojącej. W pozycji leżącej wszelkie dolegliwości zanikają. Osoby cierpiące na nerkę ruchomą mogą odczuwać lekkie bóle nadbrzusza. Występują u nich również ostre napady bólowe spowodowane zagięciem moczowodu – w ekstremalnych przypadkach może to doprowadzić do zaburzeń w oddawaniu moczu. Jednym z najczęstszych objawów nerki ruchomej jest krwiomocz powstały w wyniku zaburzenia krążenia w nerce czy pęknięcia szyjki kielicha nerki. Rozpoznanie i leczenie nerki ruchomej Większość przypadków nerki ruchomej przebiega bezobjawowo – zwykle schorzenie wykrywane jest podczas prowadzenia badań nad inną chorobą. Rozpoznanie choroby wymaga przeprowadzenia kilku badań, m. in.:

• urografii – badanie przeprowadza się w celu ustalenia stopnia ruchomości nerki i stopnia zastoju moczu,
• renografii izotopowej, scyntygrafii – ocena zaburzenia czynności nerek oraz różnicy czynności nerki ruchomej w pozycji pionowej i poziomej,
• częstych badań ciśnienia krwi w pozycji stojącej i leżącej.
• ultrasonografii (USG nerek)

Nerka ruchoma nie jest typową chorobą i leczy się ją w nielicznych przypadkach. Operacje nerki ruchomej są przeprowadzane bardzo rzadko i tylko wtedy, gdy może dojść do niewydolności nerek na skutek nawracającego zastoju moczu, zapalenie nerek czy krwiomoczu. Wyniki leczenia są zależne od sposobu wykonania operacji – w większości przypadków operacje przebiegają pomyślnie i wszelkie objawy związane z nerką ruchomą znikają. Nefropeksje, czyli umocowanie lub podwieszenie nerki nadmiernie ruchomej, przeprowadza się zwykle na skutek częstych i nawracających bólów nerki zależnych od pozycji w jakiej znajduję się ciało. Autor: Izabela Bolanowska

Od znamienia do czerniaka, czyli jak rozpoznać nowotwór skóry?

Pieprzyki i znamiona na skórze nie są groźne do czasu, gdy zaczynają zmieniać kolor, szybko rosnąć, krwawić czy swędzieć – wówczas mogą wskazywać na rozwój czerniaka. Jak rozpoznać nowotwór skóry? Jak się ustrzec przed czerniakiem? Skąd się bierze ten rak?

Skąd ten rak? Pod wpływem promieniowania UV melanocyty, czyli komórki pigmentowe produkujące pigment skóry (melaninę), mogą przekształcić się w komórki nowotworowe czerniaka. Jak rozpoznać, które zmiany są łagodne, a które powinny budzić podejrzenia? Uwaga na duże znamiona! Wbrew powszechnej opinii wystające znamiona są mniej niebezpieczne. Gorzej, jeśli znamię jest: Dermatolog Manchester

• płaskie,
• o średnicy ponad 5 mm,
• o nierównomiernym kolorze,
• ciemne, prawie czarne,
• swędzące;
• krwawiące;
• pojawia się wokół niego zaczerwienienie;
• ma nierównomierne, postrzępione brzegi;
• szybko rośnie lub zmienia kolor.

Tylko czerniak? Czerniak to nie jedyny nowotwór złośliwy skóry. Wyróżniamy także raka podstawnokomórkowego (rzadko daje przerzuty) oraz kolczystokomórkowego (jest groźniejszy). Jak ustrzec się nowotworu skóry? Aby uniknąć nowotworu skóry, przede wszystkim należy się obserwować: sprawdzać znamiona, a od czasu do czasu pokazać ciało dermatologowi, który dermoskopem przebada znamiona. Jest to specjalna lupka, która umożliwia nieinwazyjnie i bezboleśnie obejrzeć i dokładnie skontrolować nasze pieprzyki i inne zmiany skórne. Znamiona, które są podejrzane lub istnieje duże ryzyko, że w przyszłości mogą być niebezpieczne, usuwa się i oddaje do badania histopatologicznego. To, czy znamię na pewno jest czerniakiem, wiadomo dopiero po jego wycięciu i dokładnym zbadaniu pod mikroskopem. Nie ma mowy o wcześniejszej biopsji czy pobraniu wycinka. Zmianę zawsze usuwa się w całości, z marginesem zdrowej skóry. Inne postępowanie mogłoby spowodować rozsiew komórek nowotworowych. Kolejną sprawą jest bezpieczne opalanie: należy unikać solariów i długiego wystawiania ciała na słońce. Zawsze trzeba smarować się kremem z filtrem. Czerniak tylko w 25% przypadków rozwija się ze znamion. Nie zawsze rozwija się na skórze, gdyż może się pojawić na błonie śluzowej przewodu pokarmowego lub w gałce ocznej. Oparzenia słoneczne przed 15. rokiem życia zwiększają ryzyko zachorowania na czerniaka w przyszłości nawet 3-4 razy.

Wszelkie zmiany skórne w szczególności u dzieci należy konsultować z lekarzem dermatologiem. Często sprawy nie są pilne ale ich ocena jest bardzo istotna gdyż może ona powstrzymać rozrost komórek niepożądanych.

Autor: Marta Nowak

Wpis: Polski Lekarz Dermatolog w UK - dr Anna Sztuczka-Smrek - tel. 0161 707 1983

 

Lekarze w Niedziele

Szanowni państwo dzisiaj do Państwa dyspozycji są następujący specjaliści - internista - dietetyk - rehabilitant pracownie - USG (piersi, brzucha, prostaty, nerek) - EKG Zapraszamy serdecznie Tel. 016 1707 1983, 07955 280 690 Polska Przychodnia 482-484 Liverpool Road Manchester Eccles M30 7HZ